อยู่ดีๆก็แบบว่าเบื่อ เป็นอาการของคนที่จิตไม่ปกติ

ข้อสันนิษฐานทางการแพทย์ได้บอกผมครั้งนึง

ตอนที่ผมไป พบจิตแพทย์ ด้วยเหตุผลเดียว เพราะจู่ๆก็อยากไป

ครั้งนั้นหมอ ถามว่า คิดว่าเป็นอะไร ทำไมถึงมาหาหมอ

ผมก็ตอบตรงๆ"แบบว่าเบื่ออ่ะหมอ มันเบื่อทุกอย่าง เห็นโน่นเห็นนี่

ทำโน่นทำนี่ คุยโน่นคุยนี่ ไปโน่นมานี่ มันก็ยังเบื่อ"

ยิ่งช่วงนั้นอ่านหนังสือเกี่ยวกับจิต ศาสนา ความเชื่อ อย่างบ้าคลั่ง

มันยิ่งทำให้เกิด...อะไรซักอย่างในสมอง เข้าไปอีก

..........สุดท้าย หมอก็ให้นอนหลับตาแล้วเล่าสิ่งที่อยากเล่า

ผมก็เล่าถึงสิ่งที่คิด เล่าไปแบบสบายๆ โดยรวมๆ

ก็เล่าอย่างเช่นว่า เกิดมาทำไม ทำไมต้องทำตัวเหมือนคนอื่น

ชีวิตคนทั่วไปทำไมมันเป็นสูตรสำเร็จหรือ? โตแล้วทำไมต้องเรียน

จบแล้วทำไมต้องทำงาน ทำไมต้องแต่งงาน มีลูกทำไม มันเป็นการ

สร้างเหตุแห่งความทุกข์ขั้นนึงไม่ใช่หรือ... สุดท้ายพอวันนึงผมตาย

ผมก็เอาอะไรไปไม่ได้ นอกจากกรรมดีกรรมชั่ว...แล้วทั้งหมดชีวิต

คนทั่วๆไป มัวบ้าลุ่มหลงอะไรกัน.............. แบบว่าผมเบื่อ

หมอ..ฟังแล้วก็บอกผมว่า ผมไม่ได้เป็นโรคจิตชนิดรุนแรง

แต่ผมเป็นประเภทคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตมากกว่า ศัพท์ทางการแพทย์

เรียกห่า..ไรแล้ว ก็จำไม่ได้  หมอบอกให้ทำตัวสบายๆ

ผมก็ทำตัวสบายๆกลับมา ที่บ้านก็ครึ้มคิดโน่นคิดนี่

พาลนึกไปถึงเรื่อง โสด...มาครึ่งปี ที่โสดไม่ใช่ว่าไม่มีใครเข้ามา

แต่เป็นเพราะเบื่อ คุยซักพักก็เบื่อ ไม่ว้อน เหี้ยอะไรซักอย่าง

เหมือนคุยๆแล้วมันคิดได้ ว่าคนที่คุยจัดอยู่ในประเภทไหน

เพราะส่วนตัว ผมเจอมาเยอะ ผมจัดประเภทคนไว้ หลายประเภท

หลายๆคนที่คุยแล้วผม หายหัวไม่ใช่ ว่าผมแอนตี้ แต่เพราะจิตใจ

ของผมมันบอกว่า ยังไม่ใช่ ผมเลยตัดบทจบ ตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม

อาจจะแรง....แต่มันก็ใช่ เพราะผมมันโคตรเข้าใจยาก...แบบว่าเบื่อ..ทุกอย่าง

โลกมันไม่ได้สวยงามหรอก มันก็อยู่ของมันอย่างนี้ จิตใจคนต่างหาก

ที่มองว่ามัน สวยหรือไม่สวย.....

PS. อ่านมากรู้มาก แต่ถ้าอ่านมากแล้วคิดมากคุณก็ฉลาดมาก

แต่ความฉลาดไม่ได้ช่วยให้คุณเจริญขึ้น มันอยู่คุณได้ใช้มันรึเปล่า